برچسب: چین

چین هم در کنار روسیه از کشورهایی است که به‌عنوان متحد تهران، اقدامات و اظهارنظرهای ترامپ را محکوم کرده است. در روزهای اخیر پس از آنکه دونالد ترامپ رئیس‌جمهور آمریکا اعلام کرد تعرفه 25 درصدی بر کشورهایی که با ایران همکاری دارند اعمال خواهد کرد؛ چینی‌ها مخالفت شدید خود را ابراز کردند و دولت چین اشکارا مخالفت خود را با هرگونه تهدید تعرفه‌ای دونالد ترامپ رئیس جمهوری آمریکا علیه کشورهایی که با ایران همکاری اقتصادی دارند، اعلام کرد.

ترامپ با جایگزین کردن «زور به جای اقناع»؛ سیاست خارجی امریکا را شخصی کرده و اعتبار نسبی امریکا در سیاست بین الملل را در خدمت بلندپروازی و عظمت طلبی شخصی خود قرار داده است.آنچه در رویه سیاست خارجی امریکا در دولت دوم ترامپ شاهد هستیم؛ «افول هژمونی و ترویج زورمندی» در سیاست خارجی امریکاست؛ رویه ای که در کوتاه مدت برای امریکا آورده های محدودی دارد اما در بلندمدت هزینه های هولناکی را به این کشور وارد خواهد کرد.

بر اساس برآوردها، این پرنده جدید چینی تنها یک بمب‌افکن ساده نخواهد بود. انتظار می‌رود همانند B-۲۱ توانایی انجام ماموریت‌های متنوعی از جمله شناسایی، پشتیبانی ارتباطی و حتی نقش‌هایی در نبرد هوایی و عملیات‌های دریایی دوربرد را داشته باشد.نکته قابل‌توجه ابعاد بزرگ‌تر آن است؛ طول بال‌هایی هم‌تراز با B-۲ و ظرفیتی که احتمالا از همتای آمریکایی‌اش فراتر می‌رود. هنوز مشخص نیست که آیا این هواپیما تنها گزینه دوربرد چین خواهد بود یا نسخه‌ای سرنشین‌دار نیز به‌ طور موازی در حال توسعه است، اما آنچه مسلم است، پکن با این پروژه گامی بلند برای تثبیت جایگاه خود در باشگاه قدرت‌های بمب‌افکن میان‌قاره‌ای برداشته است.

«هیچ خبری از نظم نوین جهانی نیست و اکنون وارد بی‌نظمی جهانی شده ایم. کافیست نگاهی داشته باشیم به اقدامات روسیه در اوکراین یا اقدامات چین در قبال تایوان و در نهایت نیز نوع برخوردی که ایالات متحده با ونزوئلا انجام داد. همه این‌ها نشان دهنده اوج بی‌نظمی در جهان است. توجه داشته باشید که چین، روسیه و ایالات متحده، سه عضو اصلی سازمان ملل متحد و شورای امنیت سازمان ملل متحد محسوب می‌شوند و قرار است امنیت بین الملل را حفظ کنند. اما حالا خود در حال به هم زدن امنیت جهان هستند.»

ترامپ در استراتژی امنیت ملی جدید (NSS) نوامبر ۲۰۲۵، بر کنترل منابع انرژی در نیمکره غربی تأکید کرده و این حمله را بخشی از "صلح از طریق قدرت" دانسته. این اقدام می‌تواند قیمت نفت را برای چین افزایش دهد و وابستگی‌اش به خاورمیانه را بیشتر کند، که خود یک نقطه ضعف استراتژیک است.از سوی دیگر، آمریکا با کنترل احتمالی ونزوئلا می‌تواند صادرات نفت به چین را محدود کند، که این بخشی از جنگ تجاری گسترده‌تر است. تحریم‌های اخیر آمریکا علیه تانکرهای مرتبط با چین، که توسط CNN گزارش شده، نشان‌دهنده این است که واشنگتن قصد دارد زنجیره تأمین انرژی پکن را مختل کند.

روند توجه این کشورها به چین عمدتاً از زمان «ترامپِ اول» آغاز می‌شود و پس از آن با سرعت قابل‌توجهی پیش می‌رود. دلیلش هم این بود که ترامپ در دوره اول، با این کشورها برخوردهای بسیار تحقیرآمیز و آزاردهنده‌ای داشت. یک نمونه مشهور آن دیدار امیر کویت با ترامپ است؛ در آن سفر رسمی، ترامپ تنها پنج دقیقه به او وقت داد و در همان جا به‌صراحت گفت: «قراردادهایتان را با چین لغو کنید.» و این رفتار فقط در مورد امیر کویت نبود؛ بلکه نوع نگرش او به همه شیخ‌نشین‌ها همین‌گونه بود. طبیعی بود که چنین برخوردهایی این کشورها را وادار کند به دنبال یک مفرّ یا یک جایگزین راهبردی بگردند. آن جایگزین در عمل، «چین» بود.

یکی از مهم‌ترین افشاگری‌های گزارش ۱۰۰ صفحه‌ای پنتاگون، پیشرفت چین در توسعه توان « شلیک هسته‌ای با هشدار اولیه» است؛ قابلیتی که اجازه می‌دهد موشک‌های هسته‌ای بلافاصله پس از تشخیص حمله دشمن و حتی پیش از اصابت آن، شلیک شوند. فرماندهان راهبردی آمریکا این جهش را «خیره‌کننده» و «بی‌سابقه» توصیف کرده‌اند. چین در چارچوب این دکترین جدید، سامانه‌هایی موسوم به «ضدحمله هشدار اولیه» را توسعه داده که توازن سنتی بازدارندگی هسته‌ای را به‌شدت دگرگون می‌کند.

ایالات متحده آمریکا همچنان با اقتدار بر تخت پادشاهی تکیه زده و پیش‌بینی می‌شود در سال ۲۰۲۶، ارزش اقتصادش به عدد حیرت‌انگیز ۳۱ تریلیون دلار برسد. برای درک بزرگی این عدد کافی است بدانیم که اقتصاد آمریکا به تنهایی ۸۲ برابر بزرگ‌تر از اقتصاد ایران خواهد بود و یک‌چهارم کل ثروت جهان (۲۵٪) را در اختیار دارد؛ یعنی از هر ۴ دلاری که در کره زمین تولید می‌شود، یک دلارش مستقیماً متعلق به آمریکاست.اما این پادشاه یک تعقیب‌کننده سرسخت هم دارد؛ چین با سرعتی خیره‌کننده درست پشت سر آمریکا ایستاده است. اقتصاد چین با رسیدن به مرز ۲۰ تریلیون دلار، حالا صاحب ۱۶ درصد از کل اقتصاد دنیاست. وقتی این دو غول را کنار هم می‌گذاریم، واقعیت ترسناکی نمایان می‌شود: آمریکا و چین به تنهایی تقریبا مالک نیمی از اقتصاد کره زمین هستند و بقیه ۱۹۰ کشور دنیا، عملاً باید برای به دست آوردن نیمه‌ی باقی‌مانده‌ی این کیک با هم بجنگند.

چین هم‌اکنون بر زنجیره تامین جهانی عناصر نادر خاکی روی زمین تسلط دارد و پیشروی در بهره‌برداری از بستر عمق دریا هم می‌تواند با تسریع نقشه‌کشی بستر دریا و نصب کابل‌های زیردریایی که از آنها در جنگ‌های دریایی و زیردریایی استفاده می‌شود، یک ضرورت امنیتی دیگر را برای خود توسعه ‌دهد. شی در سال 2018 گفت:«هیچ جاده‌ای در عمق دریا وجود ندارد. نیازی نیست که (دنبال کشورهای دیگر) برویم. ما خودمان جاده‌ایم.»با گسترش قابلیت‌های داخلی چین، نقش این کشور در حاکمیت بین‌المللی بستر دریاها هم توسعه پیدا کرد. از سال 2001، پکن تقریباً به‌طور مداوم در «سازمان بستر آب‌های بین‌المللی» شرکت کرده است؛ بدنه اجرایی 36 عضوی که درباره قوانین بهره‌برداری، تایید قراردادها و قوانین زیست‌محیطی تصمیم‌های کلیدی می‌گیرد.

ایالات متحده تلاش کرده است جایگاه خود را از طریق کنترل صادرات و ایجاد شبکه‌ای رو به گسترش از شرکایی که برای پذیرش هوش مصنوعی به فناوری آمریکا وابسته‌اند، تقویت کند. دولت ترامپ به دنبال تعمیق این شراکت‌هاست، اما هم‌زمان پیشنهاد داده برخی محدودیت‌های صادراتی حتی در قبال چین کاهش یابد؛ اقدامی که نگرانی‌های دوحزبی را برانگیخته و هنوز اجرایی نشده است. در داخل آمریکا نیز محدودیت‌ها در حال افزایش است.

نماینده روسیه تلاش برای بازگشت تحریم‌ها علیه ایران را فاقد مبنا و وجاهت قانونی دانست و گفت: «در آن روز، شورای امنیت بررسی برنامه هسته‌ای ایران را متوقف کرد و مسئله عدم اشاعه از دستور کار شورای امنیت خارج شد. این تصمیم که بر پایه توافق بنا شد، در متن ۲۲۳۱ ذکر شده است.»او برگزاری این نشست را تلاش آشکار تروئیکای اروپایی برای ازسرگیری «تحریم‌های ضدایرانی» و مکانیسم ماشه دانست و گفت آن‌ها به تعمیق اختلافات سیاسی و رویه‌ای در شورای امنیت دامن می‌زنند.

موضع اخیر پکن، یک مسئله حساس حاکمیتی را برای تهران احیا کرده و ضرورت بررسی دقیق اقدام متعادل‌کننده منطقه‌ای چین را برای ایران تشدید کرده است، زیرا پکن به دنبال گسترش روابط با کشورهای عربی خلیج فارس و در عین حال حفظ مشارکت استراتژیک بسیار تبلیغ‌شده خود با جمهوری اسلامی ایران است.

با وجود تمایل ایران برای تعمیق روابط دوجانبه، همکاری با ایران برای چین هنوز با موانع عملی مواجه است:1. تحریم‌ها: بزرگ‌ترین مانع برای شرکت‌ها و بنگاه‌های قدرتمند چینی است که می‌خواهند با ایران تجارت کنند. 2. محیط سرمایه‌گذاری و تجارت ایران: شرایط نامطلوب باعث کاهش انگیزه و تمایل چین می‌شود. 3. عدم قطعیت آینده ایران: حتی خود ایرانیان نمی‌توانند آینده کشورشان را پیش‌بینی کنند و این مسأله باعث احتیاط چین می‌شود.

موضع چین ثابت، روشن و استوار است. مسئله تایوان، مهم ترین محور منافع حیاتی چین به شمار می رود و اولین خط قرمزی است که در روابط چین و آمریکا نباید از آن عبور کرد. هیچ‌کس نباید اراده راسخ و توانمندی قدرتمند دولت و مردم چین را برای صیانت از حاکمیت ملی و تمامیت ارضی دست کم بگیرد.

سفارت چین در فلسطین اشغالی  در بیانیه‌ای تند به اسرائیل درباره مسئله تایوان هشدار داد و از این رژیم خواست «اقدامات اشتباه خود» را اصلاح کند. چین مسئله تایوان را «خط قرمزی که نمی‌توان از آن عبور کرد» توصیف کرده و گفته که هر گونه تماس رسمی با مقام‌های تایوان نقض اصل »چین واحد» قلمداد می‌شود.