برچسب: پزشکیان

سخنان آقای پزشکیان در نشست فعالان سیاسی و اجتماعی در 11 دی‌ماه 1404 در استان چهارمحال‌وبختیاری رونوشتی از سخنان رؤسای جمهور ایران است که از زمان دولت آقای هاشمی‌رفسنجانی شروع شد و تاکنون ادامه دارد. ایراد انتخابات در ایران، چه در مجلس و چه در ریاست‌جمهوری، تاریخ‌زدایی کامل از زندگی سیاسی مردم ایران است. گویی هرکسی که سر کار می‌آید، از نو زاده می‌شود.

مشکل اصلی کشور صرفاً کمبود اختیار نیست، بلکه مسئله بنیادین، فقدان نقشه و چشم‌انداز مشخص برای توسعه شهرها و مناطق مختلف است. تا زمانی که ندانیم در شهرها به کدام سمت حرکت می‌کنیم و برای هر منطقه چه نقشه‌ای در نظر گرفته‌ایم، اعطای اختیار راهگشا نخواهد بود.پزشکیان تاکید کرد: در غیاب نقشه‌ای روشن، فرد و نهاد بر اساس ذهنیت شخصی خود اقدام به ساخت‌وساز و تصمیم‌گیری خواهد کرد. باید مشخص شود قرار است چه چیزی ساخته شود، سپس به مسئولان گفته شود که با اختیار کامل، آن برنامه را اجرا کنند.

رئیس‌جمهور بارها درباره برنامه اقتصادی خود، دست خود را به سوی کارشناسان اقتصادی و حتی ایرانیان خارج از کشور دراز کرده و طلب یاری خواسته است. از سوی دیگر، پزشکیان بارها چه در ایام انتخابات ریاست‌جمهوری و چه پس از تکیه زدن به کرسی ریاست‌جمهوری، تأکید کرده است که تابع برنامه هفتم بوده و راه نجات کشور را در اجرای سیاست‌های کلی مقام معظم رهبری دانسته است. او روز گذشته نیز چندباری از اصلاح شرایط معیشتی مردم سخن گفت و با استناد به آیات گوناگون، بی‌توجهی به معیشت مردم و اطعام محرومان را عامل سقوط حکومت‌ها دانست.با این حال، آنچه امروز بیش از هر چیز به چشم می‌آید، شکاف میان روایت دولت و برداشت جامعه از آینده است؛ شکافی که نه با ارجاع به اسناد بالادستی پر می‌شود و نه با تکرار دشواری‌ها.

پزشکیان با اشاره به فساد و رانت ایجاد شده ناشی از عرضه ۲۸ هزار و ۵۰۰ تومانی، گفت: این اصلاحات اقتصادی با بسیاری از مداخلات سیاسی همراه است، بسیاری از افراد صاحب نفوذ از این روند حمایت می‌کنند، چه قانونی چه غیرقانونی، چه سیاسی و چه امنیتی، چرا نمی‌توانیم مشکل را حل کنیم؟ چون پشتوانه دارند. چرا که سیاسیون از اینها حمایت می‌کنند، افرادی پشت موضوع هستند که اگر شده و بتوانند هر کسی را از تخت و تاجش پایین می‌کشند

سخنان پزشکیان را می‌توان تلاشی برای بازتعریف بودجه از یک «سند مالی» به یک «میثاق عدالت‌محور میان دولت، مجلس و مردم» دانست؛ میثاقی که مهار تورم، اصلاح یارانه‌ها، حمایت معیشتی، توسعه پایدار و پاسخ‌گویی اخلاقی و دینی را در یک چارچوب واحد به هم پیوند می‌زند.

ما در یک جنگ تمام‌عیار با آمریکا و اسرائیل و اروپا هستیم؛ آن‌ها نمی‌خواهند کشور ما سر پا بِایستد. این جنگ بدتر از جنگ عراق با ما است؛ اگر آدم خوب درک بکند، این جنگ خیلی پیچیده‌تر و سخت‌تر از آن جنگ است. در جنگ با عراق، وضعیّت معلوم بود؛ او موشک می‌زد، من هم معلوم بود کجا را می‌زنم. اینجا الان از هر لحاظ دارند ما را محاصره می‌کنند، دارند ما را در مضیقه و تنگنا قرار می‌دهند، مشکل ایجاد می‌کنند ــ از نظر معیشتی، از نظر فرهنگی، از نظر سیاسی و از نظر امنیّتی ــ و توقّعات جامعه را بالا می‌برند؛ از آن طرف جلوی فروش ما را، تبادلات ما را، تجارت ما را می‌گیرند، از این طرف هم توقّعات در جامعه بالا رفته! در نتیجه، همه باید با تمام توانمان کمک بکنیم و مملکت را درست کنیم.

ارزش پول ملی در این یک سال به بیش از نصف کاهش پیدا کرده و دلار 50، 60 هزار تومانی تبدیل شده به دلار 130 هزار تومانی. سالها طول کشید که قیمت ارز خارجی از 7 هزار تومان به 60 هزار تومان برسد. اما همین عدد در طول یک سال از 60 هزار تومان به 130 هزار تومان رسید. این یک نکته بسیار مهم است. همچنین مشکل دیگر این بود که تورم کاهش پیدا نکرد. اگر حتی فقط 5 درصد کاهش تورم داشتیم، جای امیدواری بود. تورم برخی اقلام خوراکی در طول یک سال گذشته، بیش از 100 درصد شده است. رشد نقدینگی نیز همین وضعیت را دارد. درباره ناترازی ها هم که اطلاع داریم.

صفایی بوشهری در رابطه با نامه‌ای که برای حذف بودجه‌های فرهنگی به رئیس جمهور نوشته شده است، با توجه به اهمیت فرهنگ در حکومت اسلامی قطعاً توجه به این حوزه یک توجه اصیل و راهبردی است.

مجموع اظهارنظرها و اخبار نشان می‌دهد که بخشی از وعده‌های مسعود پزشکیان، حسین سیمایی صراف به عنوان وزیر علوم و محمدرضا ظفرقندی به عنوان وزیر بهداشت، در مورد نهاد دانشگاه عملی شده است. شیوه‌نامه انضباطی پربحث آبان ۱۴۰۱ در دولت پزشکیان اصلاح و این وعده داده شد که دانشجویان و اساتید به دانشگاه باز می‌گردند. موضوعی که در همان سال ۱۴۰۳ جنجال‌های فراوانی ایجاد کرد و کیهان در راس واکنش‌ها بود.

این نامه، به طور عجیبی بر بخش ناچیزی از هزینه‌کرد بودجه سالانه متمرکز شده و عملاً مطالباتی همچون رسیدگی به ۲۲۰۰ همت معافیت مالیاتی در آن دیده نمی‌شود. ناترازی صندوق‌های بازنشستگی که یک‌پنجم از بودجه عمومی را به خود اختصاص داده و با 700 شرکت در زیرمجموعه خود، فضای غیرشفاف و نظارت‌ناپذیری را شکل داده‌اند، در کنار فقدان شفافیت در مدیریت دولت بر 3200 شرکت می‌توانست بخشی از مطالبه نامه اخیر باشد. این نامه به سرمنشأ ناترازی در شرکت‌های دولتی، به ایجاد صدها مراکز تفریحی و اقامتی در زیرمجموعه دستگاه‌های دولتی و صندوق‌های بازنشستگی و ده‌ها مطالبه به‌حق، هیچ اشاره‌ای نمی‌کند.

در سال ۱۴۰۱ مردم به خیابان آمدند و به رهبر معظم انقلاب بی‌احترامی کردند؛ اما در سال ۱۴۰۴ همین مردم به خیابان آمدند و فریاد زدند جانم فدای رهبر. کسی که حاضر است برای من جان بدهد، ممکن است نظرش با من متفاوت باشد. آیا چون عقیده‌اش متفاوت است باید به او انگ بزنیم؟ بگوییم بیگانه است؟ این چه منطقی است؟ باید همدیگر را اقناع کنیم. باید در فضایی برادرانه، با وحدت و انسجام، کشور را به جلو ببریم. یکی نظر من را ندارد؛ می‌گوید باید فلان کار به شکل دیگری انجام شود. نظرش است، آیا باید او را هو کنیم؟

بودجه را کاملاً شفاف کنید. خزانه دولت را به اتاقی شیشه‌ای تبدیل کنید که هرچه در آن وارد و هرچه از آن پرداخت می‌شود، به‌طور واضح توسط آحاد مردم، قابل ‌مشاهده باشد. انتشار گزارش مستمر از ردیف‌های حذف‌شده، کوچک‌شده و نحوه مصرف منابع حاصل از اصلاحات، اعتماد عمومی را افزایش می‌دهد و مشارکت مردم در تحمل بار اصلاحات را ممکن می‌سازد.

مسعود پزشکیان صبح شنبه ۱۵ آذر ۱۴۰۴ در مراسمی دستور افتتاح و آغاز بهره‌برداری رسمی از طرح انتقال آب دریا به فلات مرکزی ایران را که با حمایت عمده شرکت فولاد مبارکه اصفهان اجرا شده است، صادر کرد.

عبدالکریم سروش در ویدیویی کوتاه به تماس تلفنی و گفت‌وگویی که بین او و رئیس جمهور مسعود پزشکیان در سفر مهرماه به نیویورک انجام شده است، پرداخت. سروش ادعا کرد که خطاب به رئیس جمهور گفته است: «من علی الخصوص از شما می‌خواهم کسانی که در این کشور به روی دخترکان معصوم اسید پاشیدند را معرفی کنید و اینها را به دست عدالت بسپارید.»

اگرچه رئیس‌جمهور با مردم عهد بسته بود که تسلیم امر کارشناسی باشد، اما اکنون میانگین دولت، از نظرات کارشناسی فاصله دارد. آقای پزشکیان باید نسبت به ترمیم کابینه خود و ورود چهره‌های کارآمد به دولت احساس نیاز کند، اما چنین حسی ندارد و فکر می‌کند با همین کابینه می‌تواند تا پایان دوره ادامه دهد. قطعا این دیدگاه هزینه‌های زیادی برای مردم و کشور خواهد داشت و نه‌تنها موجب رضایتمندی نمی گردد، بلکه روزبه‌روز ریزش سرمایه اجتماعی دولت را به همراه خواهد داشت .